Streamlining

Jedną z interpretacji estetyki maszyn, która często zderzała się z funkcjonalizmem stylu międzynarodowego, był Streamlining. Nurt ten w odróżnieniu od funkcjonalizmu, który rozbijał przedmioty na kawałki i traktował je jak zespół części tworzących całość, specjalizował się w tworzeniu całości bez podziałów, bez widocznych "granic". Powstawały więc efektowne i zintegrowane, gładkie sylwetki przedmiotów, nie tracące nic ze swej funkcjonalności. Projekty te odpowiadały potrzebom czasów charakteryzujących się ogromnym rozwojem przemysłu lotniczego, kolejowego i stoczniowego. Zwolennicy nurtu uważali prędkość za "istotę współczesności". W związku z tym przekonaniem ich ulubionymi kształtami były: łza i owal. To postępowe podejście do projektowania zawładnęło też szybko i wyobraźnią społeczeństwa.

Streamlining przejawiał się nie tylko w hołdowaniu prędkości, ale też odwracał uwagę od sposobu działania przedmiotów. Podobnie jak moderne, ukrywał wszystko: dobro, zło i brzydotę. Bakelitowy, termoutwardzalny, łatwy w modelowaniu plastik stal się ulubionym materiałem dla twórców tego nurtu. W późnych latach trzydziestych XX wieku Streamlining był stosowany nie tylko dla powodów funkcjonalnych, ale też formalnych.

Masowo zatrudniani projektanci tacy, jak Norman Bel Geddes czy Raymond Loewy, mieli raczej styl zmieniać, aniżeli go przeprojektowywać. Przekonani byli, że forma może tak dalece odbiegać od funkcji, dopóki jej jasno nie zaprzeczy. W rezultacie tej idei podlegało wszystko - od tosterów po przyczepy. Streamlining miał zatem ogromny wpływ na amerykański przemysł wzorniczy. Działał on w systemie corocznych programów zachęcających do tworzenia serii limitowanych. Wciągał też nieświadomych klientów w ciągle zmieniający się cykl mody i - co za tym idzie - potrzebę bycia modnym. Kiedy jednak zanik funkcjonalności na stałe zagościł w ewolucji technologicznej, stylistyczne przemijanie straciło jakby swoje moralne alibi. Tym bardziej, że nawet zabawki dla dzieci projektowane były zgodnie z założeniami "streamline" i miały opływowe kształty. Jak zauważył jeden z krytyków: „Idea streamliningu uzasadnia się swoistym trycyklem, dlatego, że każde najmłodsze pokolenie szuka w swoich zabawkach nowoczesności...".