Znany też jako Industrial Style [styl przemysłowy] lub Matt Black. Nurt ten narodził się w latach siedemdziesiątych. Był częścią składową wzornictwa postmodernistycznego i początkowo zaistniał w architekturze. Inspirowany był współczesną technologią i charakteryzował się wizualną prostotą i elegancją. Wykorzystywał materiały przemysłowe, ale i te technologicznie zaawansowane w nieprzemysłowych zestawieniach. Wykładziny przemysłowe, gumowe wykładziny szpitalne, przedmioty z katalogów fabrycznych i wyposażenia biur, industrialne oświetlenie to elementy

często występujące we wzornictwie high--tech. Termin ten też odnosił się do osiągnięć stylistycznych z czasów modernizmu: używano zamiast tradycyjnego drewna nowych materiałów -szkła, metalu, cegły i plastiku.

Pionierami nurtu high-tech byli brytyjscy architekci: Norman Foster i Richard Rogers. Obydwaj stosowali przemysłowe elementy w projektowanych przez siebie budynkach. Konstrukcja, zgodnie z zasadą L. H Sullivana, że "forma wynika z funkcji", była eksponowana a nie ukrywana. Sztandarowe przykłady architektury high-tech to: Centrum Pompidou w Paryżu (Richard Rogers i Renzo Piano, 1971-1977), Hong-Kong and Shanghal Bank (Sir Norman Foster, 1979-1988) oraz projekty wnętrz Petera Andesa, Paula Haigha i Josepha Paula D"Urso.

Podczas projektowania Centrum Pompidou Rogers i Piano zdecydowali się umieścić całą konstrukcję na zewnątrz szklanej fasady. Klatki schodowe, okablowanie i stalowe szkielety kolorowych tub zostały wyeksponowane celowo. Zazwyczaj wszystko to dotychczas ukrywane było za klasycznymi fasadami i dopiero nadejście stylu high-tech przełamało funkcjonujące zasady, przedstawiając nowe, unikatowe podejście. Centrum Pompidou powstało w początkowej fazie tego nurtu, ale jego konstrukcja nieprzerwanie uważana jest za punkt zwrotny i przejaw zależności formy od funkcji. High-tech był obecny w architekturze końca wieku ubiegłego, nie podążał już jednak za pierwotnymi założeniami. Projekty architektoniczne coraz częściej koncentrowały się na walorach estetycznych, konstrukcje stawały się skomplikowane, a budynki przyjmowały formy futurystyczne. Styl high-tech istnieje do dziś, ale jego czysta odmiana jest często łączona z elementami klasycznymi.