Pomieszczenia przez stulecia ulegały zmianom. Meble, tkaniny i drobne przedmioty, dające się łatwo przenosić lub zastępować, zachowały się najczęściej jedynie w muzeach lub prywatnych zbiorach kolekcjonerów. Na szczęście malarstwo renesansowe ewoluowało w kierunku kompozycji coraz bardziej realistycznych, a dzięki opanowaniu przez artystów zasad perspektywy linearnej pojawiły się przedstawienia wnętrz ukazanych z niemal fotograficzną dokładnością. Sceny religijne artysta ukazywał zwykle na tle miejsc sobie znanych. Sceny, które w malarstwie średniowiecznym miały charakter konwencjonalny, w sztuce renesansu są niemal dokumentalne. Na przykład Carpaccio (1486-1525) przedstawił sen św. Urszuli jako zdarzenie w wytwornie umeblowanej sypialni, takiej samej, jakie można było oglądać w pałacach weneckich lub florenckich. Święta śpi w ładnie zasłanym łożu ustawionym na wysokiej podstawie dekorowanej malowanym ornamentem, z ozdobnym zagłówkiem i wysokimi słupami podtrzymującymi baldachim. W sypialni stoi także niewielka szafka z książkami i taboret przysunięty do stolika, na którym na pulpicie leży otwarta książka - wskazująca na coraz powszechniejszą umiejętność czytania. Na ścianie umocowany jest świecznik. Obramienie drzwi, detale okna i gzymsy są przykładem eleganckich wczesnorenesansowych elementów wystroju wnętrza. Święty Augustyn w pracowni, ulubiony temat artystów renesansowych, jest często otoczony rekwizytami symbolizującymi naukę, półkami pełnymi książek i meblami mającymi często charakter średniowieczny.

Andrea Palladio, Teatro Olimpico, Yicenza, od 1580
Za wznoszącymi się amfiteatralne półkolistymi rzędami siedzeń zbudowana została ściana z kolumnadą, nad którą ustawiono posągi. Malowana dekoracja sufitu imituje niebo pokryte chmurami sugerując, że jest to otwarty teatr rzymski. Za sceną wznoszą się rozbudowane kulisy w formie fasady budowli.
5.30

Yittore Carpaccio, Legenda św. Urszuli, 1490-98.
Święta śpi w eleganckiej sypialni weneckiej z końca XV w. Okna w części górnej sąprzeszklone ołowianymi szybami, a w części dolnej zasłonięte ekranami wyplatanymi z łoziny, mają również okiennice.

Żródło: John Pile "Historia Wnętrz", wyd. Arkady 2000