Eklektyczna architektura stworzyła zapotrzebowanie na specjalistów od projektowania wnętrz, którzy posiadali odpowiednią wiedzę i umiejętności, aby aranżować wnętrza w stylach odpowiadających zewnętrznemu wyglądowi budynków. W celu sprostania tej potrzebie powstała dziedzina sztuki użytkowej zajmująca się dekorowaniem wnętrz. Typowy dekorator musiał studiować style historyczne, uczyć się łączenia wielu elementów, które składały się na projekt wnętrza, i często być ekspertem w kupowaniu antyków, dzieł sztuki i wszystkiego, co było niezbędne, aby sfinalizować projekt. Wielu dekoratorów trudniło się jednocześnie handlem, kupując i odsprzedając swoim klientom meble, dywany i inne przedmioty artystyczne. Podstawową ich cechą była umiejętność oczarowania, schlebiania i zaspokajania gustów bogatych klientów.
Styl eklektyczny stał się normą w wystroju większych, publicznych wnętrz o charakterze instytucjonalnym lub handlowym. Projektanci, dysponujący specjalistyczną wiedzą i umiejętnościami kreowania określonego stylu, zyskali powszechną renomę; podziwiano ich za zdolność stworzenia przekonującej imitacji konkretnej epoki historycznej. Np. Ralph Adams Cram (1863-1942) był popularyzatorem gotyckich ornamentów, a zarazem utalentowanym praktykiem tego stylu. W swojej książce Church Building (1901) Cram przedstawił zalety średniowiecznego gotyku angielskiego i zamieścił ilustracje wybranych zabytków średniowiecznych, które przeciwstawił przykładom wzornictwa „wadliwego", „pretensjonal­nego" i „nieinteligentnego". Jego projekt dla Ali Saints" Church w Dorchester, Massachusetts (1891), opierał się na dokładnym i szczegółowym odtworzeniu typowego angielskiego kościoła parafialnego. Frma tego projektanta - Cram, Goodhue and Fergu-son - odnosiła ogromne sukcesy, projektując gotyckie kościoły i kompleksy budynków w stylu Tudorów dla uniwersyteckich kampusów, gdzie architektura w stylu gotyckim stała się normą estetyczną. Terminu „gotyk uniwersytecki" używano na opisanie takich realizacji jak budynki dormitorium na University of Pennsylvania w Filadelfii (1895-1901), zaprojektowane przez Cope"a i Stewardsona, czy dziedziniec w Yale z interesującą Harkness Tower (1931) projektu Jamesa Gamble Rogersa (1867-1947).
Firma Crama zaprojektowała budynki dla uniwersytetu w Princeton, wśród których znalazło się kilka bardzo ciekawych wnętrz. Należą do nich refektarz w Graduate College (1913) i kaplica uniwersytecka (1925-28), które są wiernymi rekonstrukcjami oryginalnych wzorów zbudowanych w stylu Tudorów w Oksfordzie i Cambridge. Wybitnym dziełem architektury jest okazały kościół św. Tomasza (1906-13) w Nowym Jorku. Przepiękne wnętrze z kamiennym sklepieniem, witrażowymi oknami i rzeźbiarsko potraktowaną ścianą ołtarzową, w którym połączono detale z różnych gotyckich pierwowzorów, prezentuje sztukę średniowieczną amerykańskiej publiczności, która w owym czasie nieczęsto miała okazję obcowania z oryginalnymi pierwowzorami.

Elsie de Wolfe, Golony Club, Nowy Jork, 1905-7
W prywatnej jadalni, przedstawionej na ilu­stracji w książce The House in Good Taste (l9!3), de Wolfe zaprezentowała indywidualny styl, stosując delikatne kolory, tapety i proste formy, co było wyrazem prawdziwie eklektycznej inspiracji wieloma historycznymi źródłami, bez uciekania się do dokładnej imitacji konkretnego okresu.

Eliel Saarinen, Saarinen House, Cranbrook, Michigan, 1928-30
Saarinen przywiózł rodzimej Finlandii skłonność do skandynawskiej prostoty oraz szacunek dla rzetelnego rzemiosła. Symetrię salonu ożywiają tradycyjne fińskie tkaniny typu ryijy projektu Loji Saarinen, meble Eliela i lampy autorstwa Eero Saarinena.

Żródło: John Pile "Historia Wnętrz", wyd. Arkady 2000