Przed rokiem 1927 Mieś van der Rohe wyrobił sobie w Niemczech tak mocną pozycję, że powierzono mu stanowisko dyrektora wystawy nowoczesnych projektów budownictwa mieszkalnego w Stuttgarcie, znanej pod nazwą Weissenhofsiedlung. Do udziału w niej zaproszono wielu liderów rozwijającego się ruchu nowoczesnego (m.in. Behrensa, Gropiusa i Le Corbusiera). Z przedstawionych projektów domów zbudowano całe osiedle w nowym stylu. Mieś van der Rohe był autorem największego projektu, trójkondygnacyjnego apartamentowca z płaskim dachem, gładkimi, białymi ścianami i szerokimi wstęgami okien, elementami charakterystycznymi dla architektury w stylu międzynarodowym. Inne wystawy organizowane w latach 20. i 30. dały Miesowi także okazję do zaprezentowania swojej koncepcji wzornictwa. Przy wielu projektach współpracował z Lilly Reich (1885-1947), która prawdopodobnie miała swój udział w powstaniu takich mebli, jak krzesła typu MR z ramą ze stalowych rurek, wygiętych w formę wspornika podpierającego siedzenie i plecy z naciągniętej skóry. Surowa prostota projektowanych przez niego wnętrz, w których kolory i faktura materiałów pełniły rolę jedynych elementów dekoracyjnych, stała się wymowną demonstracją wiary Mięsa w aktualność jego koncepcji, że „mniej to więcej".
Mieś van der Rohe zdobył międzynarodowe uznanie dzięki projektowi niemieckiego pawilonu na Wystawie Światowej w Barcelonie w 1929 roku. Pawilon ten został ulokowany na szerokiej platformie z marmuru z dwoma basenami. Był to obiekt o prostej konstrukcji składającej się z ośmiu stalowych kolumn, które wspierały płaski dach. Nie posiadał ścian obwodowych, jedynie ściany ekranowe ze szkła i marmuru, ustawione w sposób nieregularny pod kątem prostym, a niektóre z nich wybiegały w przestrzeń zewnętrzną. Goście mogli przechadzać się po otwartych wnętrzach, podziwiając kosztowne materiały, z których były wykonane, abstrakcyjną kompozycję planów i kilka współczesnych rzeźb. Kolory - lśniący chrom stalowych kolumn, marmurowe ściany w odcieniach głębokiej zieleni i czerwonawych oranżów, szkarłatne tkaniny oraz przezroczyste i opalizujące szkło - sprawiły, że pawilon wyglądał jak abstrakcyjne dzieło sztuki. Podczas oficjalnej wizyty hiszpańskiej pary królewskiej korzystano z prostych krzeseł, kanap z chromowanymi ramami i skórzanymi poduszkami oraz stołów o szklanych blatach. Wzory tych mebli stały się nowoczesną klasyką i wciąż się je produkuje. W Pawilonie z Barcelony po raz pierwszy w pełni wykorzystano możliwości nowoczesnej technologii konstrukcyjnej, stosując stal i beton, dzięki czemu ściany można było ustawiać w dowolnym miejscu - nie musiały już podtrzymywać dachu, a wnętrza planowano wedle życzenia, bez podziałów na konkretne pomieszczenia, zapewniając im tyle otwartości, ile wymagały tego poszczególne funkcje.
Podobną koncepcję przyjął Mieś van der Rohe projektując Dom Tugendhatów w Brnie, w Czechach (1928-30). Dom stoi na stoku wzgórza, a wejście i garaż znajdują się na wyższym poziomie (od strony ulicy). Sypialnie zajmują przestrzeń w formie penthouse"a na najwyższej kondygnacji. Główne pomieszczenie dzienne znajduje się poniżej. To całkowicie otwarte wnętrze, a jedyną formą oddzielenia jest marmurowy ekran między pokojem a biblioteką połączoną z pracownią oraz zakrzywiona ścianka działowa z hebanu, która definiuje przestrzeń jadalni. Elewacje od strony stoku i od strony szczytowej budynku wykonane są od sufitu do podłogi ze szkła. Po odsunięciu kotar i obniżeniu ścian za pomocą znajdujących się w piwnicach mechanizmów, przestrzeń całkowicie otwierała się na zewnątrz.
Wąskie stalowe kolumny stanowią subtelne elementy konstrukcyjne, niemal niezauważalne dzięki wypolerowanym jak lustro powierzchniom. Pawilon w Barcelonie i wnętrza w domu Tugendhatów wywarły olbrzymi wpływ na nowoczesne projektowanie wnętrz, kładąc nacisk na abstrakcyjny układ elementów przestrzennych i zastępując ornament walorami kolorów i faktur użytych materiałów.
W późnym etapie amerykańskiej kariery Mieś van der Rohe zrealizował projekty mieszkalnych wieżowców w Detroit, Newark, New Jersey i Chicago, biurowców w tych miastach oraz w Toronto i w Nowym Jorku (we współpracy z Philipem Johnsonem). Jednym z najsłynniejszych drapaczy chmur na terenie Ameryki jest Seagram Building (1954-58) w Nowym Jorku (patrz s. 323). Najbardziej znaną z późnych realizacji Mięsa jest Farnsworth House (1946-51) w Piano, Illinois. Dom stanął na otwartym, ale nie zamieszkanym terenie niedaleko Fox River. Podłoga jest uniesiona kilka stóp nad ziemią i wspiera się na tych samych ośmiu stalowych kolumnach, które podtrzymują dach budynku, identyczny pod względem rozmiaru i kształtu. Mniej więcej dwie trzecie przestrzeni między podłogą a dachem jest zamknięte z czterech stron szklanymi ścianami - pozostałą przestrzeń zajmuje zewnętrzny taras, na który można się dostać po pięciu szerokich stopniach wiodących z przyległej platformy. Kolumny i stalowe krawędzie podłogi, dachu i platformy pomalowane są na biało. Otwarte, szklane pudełko, które mieści w sobie wewnętrzną przestrzeń, ograniczone jest jedynie zamkniętą „wyspą", w której mieści się łazienka oraz pomieszczenia gospodarcze, tworzącą jednocześnie tylną ścianę do zainstalowania wyposażenia w otwartej kuchni. Kilka mebli (wszystkie zaprojektowane przez Mięsa) rozmieszczono w otwartej przestrzeni salonu.
Jedną z większych, a zarazem ostatnich realizacji Mięsa był gmach Galerii Narodowej w Berlinie (1962-68). Na platformie w kształcie szerokiego, wyniesionego tarasu znajdują się galerie, biura i restauracja. Na wyższym poziomie centralnie umieszczono zamkniętą szklanymi ścianami przestrzeń wystawową. Stalowy dach jest podtrzymywany przez osiem kolumn w zewnętrznych narożach. Na najwyższej kondygnacji znajduje się otwarta przestrzeń ograniczona szklanymi ścianami sięgającymi od podłogi do sufitu, gdzie można urządzać czasowe ekspozycje.

Ludwig Mieś van der Rohe, Pawilon Niemiecki na Wystawie Światowej w Barcelonie, 1929
Otwarta przestrzeń bez podziału na odrębne pokoje, ograniczona jedynie ekranowymi ścianami ze szklą tub marmuru definiującymi wnętrza, stała się podstawową zasadą współ­czesnego planowania wnętrz. Ściany po prawej stronie są od podłogi do sufitu wykonane ze szkła, a konstrukcję wspierającą tworzą wąskie, stalowe kolumny. Przestrzeń została wykończona luksusowymi materiałami, takimi jak marmur, trawertyn, onyks, zielone szkło i polerowana stal. Krzesła i kanapy, obecnie znane pod nazwą „Barcelona", ustawione są według oryginalnego zamierzenia.

Mieś van der Rohe, Farnsworth House, Piano, Illinois, 1946-51
Mieszkając w Stanach Zjednoczonych, Mieś von der Rohe miat okazję zastosować koncepcję otwartej przestrzeni mieszkalnej ograniczonej szklanymi ścianami w weekendowym domu na wsi, który zbudował dla Edith Farnsworth. Elementy ścienne widoczne z lewej strony to fragment konstrukcji „wyspy" z kominkiem (widać go na zdjęciu), łazienkami oraz pomieszczeniami gospodarczymi, do której z drugiej strony przylega kuchnia. Ściany pomieszczenia magazynowego tworzą ekran (wi­dać go wgłębi). Wszystkie meble zaprojektował Mieś ran der Rohe.

Żródło: John Pile "Historia Wnętrz", wyd. Arkady 2000