Dla ludzi zamożnych rzemieślnicy wytwarzali sprzęty coraz bardziej różnorodne i eleganckie, odpowiadające upodobaniom do luksusu i nowej estetyce. Dla wielu osób niezbędne stało się posiadanie książek, papierów, dokumentów, map, lubili biżuterię, wytworne stroje, nakrycia stołu i zastawy stołowe, a nawet przedmioty tak szczególne, jak instrumenty muzyczne, czasomierze, cyrkle, globusy i dzieła sztuki. Wszystkie te rzeczy musiały znaleźć swoje miejsce, w którym można było je przechowywać i prezentować. Obok ław i taboretów pojawiło się wiele rodzajów krzeseł. Wszystkie sprzęty, wprowadzane stopniowo do początkowo skromnych renesansowych pomieszczeń mieszkalnych, zapoczątkowały proces „pełnego wyposażania" wnętrz nowożytnego świata W bogatych rezydencjach włoskich pojawiło się kilka nowych typów mebli:

• CASSONE: skrzynia z uchylnym wiekiem, zwykle z drewna orzecha włoskiego (z którego najchętniej robiono meble renesansowe), duża i często bogato malowana lub rzeźbiona w motywy architektoniczne oraz sceny mitologiczne lub alegoryczne. Cassone była tradycyjną skrzynią ślubną lub posagową panny młodej i jako taka stała się ważnym symbolem zamożności i potęgi rodów wchodzących ze sobą w związki poprzez małżeństwo. Małe cassoni służyły jako szkatułki na biżuterię lub inne cenne przedmioty.
• CASSAPANCA: rodzaj cassone z oparciem i poręczami bocznymi; mebel służący zarówno do siedzenia jak i przechowywania odzieży.
• CREDENZA: rodzaj wysokiego kredensu. Służyła jako kredens lub stół pomocniczy. Przechowywano w niej srebra, szkła stołowe, naczynia i obrusy.
• SEDIA: rodzaj masywnego krzesła z czterema kwadratowymi nogami i poręczami. Siedzenie i oparcie były wyplatane ze skórzanych pasów przybitych do ramiaków gwoździami, których główki stanowiły element dekoracji.
• SGABELLO: rodzaj stołka lub małego prostego krzesła z deską służącą za oparcie, często na trzech nogach; siedzenie mogło mieć kształt ośmioboczny. Meble eleganckie zdobiono bogatą snycerką. Znakomitym przykładem mebla tego typu jest sgabello z Palazzo Strozzi.
• KRZESŁO SAYONAROLI: składany fotel wykonany z wielu wygiętych, krzyżujących się drewnianych listew; był popularnym typem mebla. Nazwę zawdzięcza słynnemu kaznodziei, który podobno najbardziej lubił ten rodzaj krzesła.
• KRZESŁO DANTEGO: typ krzesła podobny do krzesła Savonaroli, "mający jednak masywniejszą ramę, z listew krzyżujących się w podobny sposób, ale z poduszką i tkaniną tworzącą oparcie.

Stoły były robione z desek kładzionych na kobyłkach, cokołach lub rzeźbionych kamiennych podstawach. Niewielkie obrazy oprawiano w dekoracyjne ramy przypominające małe fasady świątyń. Lustra wytwarzane w Wenecji były małe, ale oprawiano je w bogate ramy. Pomieszczenia oświetlano świecami, które umieszczano w świecznikach ustawianych na stole, na podłodze lub przymocowanych do ściany. Na zewnątrz i w dużych salach używano pochodni, które umieszczano w specjalnych stojakach zwanych TORCHERE; można w nich było ustawiać także świece.
Zamiłowanie Włochów do muzyki przejawiało się w wytwarzaniu doskonałych instrumentów muzycznych, wśród których były także instrumenty klawiszowe mające formę małych mebli. Niewielki klawesyn zwany szpinetem (spinetto) był przenośny i tak mały, że można było ustawić go na stole. Większe klawesyny, choć zbudowane z cienkiego i lekkiego drewna, wymagały odpowiedniej skrzyni na nogach lub podstawy i przypominały kształtem dzisiejsze pianino. Skrzynie instrumentów były często rzeźbione, inkrustowane i malowane.

Carpaccio, Św. Augustyn w pracowni, ok. 1502
Święty siedzi w dużej pracowni, w której znajduje się stół do pracy ustawiony na podwyższeniu. Ściana w tle jest pomalowana na zielono, także boazeria jest zielona. Obramienia drzwi zostały wykonane z czerwonawego marmuru lub malowanego drewna. Krzesło i pulpit o dziwnych kształtach, widoczne po lewej, oraz dziwaczne podpory stołu są zabawnym pomysłem artysty, ale wiele przedmiotów na półkach, na stole i w jego sąsiedztwie, a także na podłodze to typowe sprzęty należące do uczonego. Czerwona nisza jest małą prywatną kaplicą. Drewniany piaski sufit zdobi malowany geometryczny wzór.

Żródło: John Pile "Historia Wnętrz", wyd. Arkady 2000