Meble w okresie federalnym dzieli się niekiedy na „wczesne" - w późnogeorgiańskim stylu Hepplewhite"a i Sheratona - i „późne", zdradzające wpływy francuskiego stylu empire w interpretacji angielskich stolarzy oraz form z okresu REGENCJI ANGIELSKIEJ. Formy mebli wczesnych są delikatne, dominują linie proste charakterystyczne dla Sheratona. Okleinowane powierzchnie są często zdobione dekoracyjnymi inkrustacjami i drobnymi rzeźbionymi detalami w postaci muszli, liści, kwiatów i koszy. Nogi mebli są smukłe, wysokie, proste lub toczone. Ulubionym gatunkiem drewna pozostaje mahoń uzupełniany obramieniami i intarsjami z drewna w kontrastowym kolorze, takiego jak klon czy drewno satynowe. Biurka i kredensy typu sideboard mają często żaluzje zamiast drzwiczek.
W okresie późnym modne stają się formy cięższe, bardziej masywne, zdobione rzeźbionym ornamentem, intarsjami i mosiężnym żyłkowaniem. Zgodnie z modą panującą w okresach Cesarstwa i Regencji angielskiej, meble mają stopy w kształcie lwich łap z pazurami, poręcze zakończone są wolutami, oparcia przybierają kształt liry lub X, krzesła i kanapy naśladują formy mebli przedstawianych na greckich wazach.
Do najbardziej znanych stolarzy z tego okresu należą Samuel Mclntire (1757-1811) i bardziej znany Duncan Phyfe (1768-1854), którego nazwisko bywa czasem utożsamiane ze stylem, jaki miał wprowadzić. Mclntire był architektem w Salem w stanie Massachusetts. Karierę rozpoczynał jako rzeźbiarz okrętowych galionów. Domy, które projektował dla bogatych kapitanów i kupców, miały zwykle proste formy i były na zewnątrz i w środku ozdobione rzeźbami, które sam wykonał. Często rzeźbił elementy dekoracyjne dla innych stolarzy i nie wiadomo, czy kiedykolwiek projektował całe meble. Jego nazwisko bywa łączone z meblami naśladującymi wzory Hepplewihite"a i Sheratona, zdobionymi detalami rzeźbionymi w charakterystyczny, typowy dla niego sposób. Ulubionym motywem zdobniczym Mclntire"a był kosz owoców lub kwiatów.
Duncan Phyfe urodził się w Szkocji, praktykował jako stolarz-artysta w Albany w stanie Nowy Jork, a potem przeniósł się do miasta Nowy Jork, gdzie około 1792 roku założył świetnie prosperujący warsztat meblowy. Choć łączył elementy stylu Hepplewhite"a i Sheratona, który zdominował styl mebli z okresu federalnego, jego wyroby miały unikatowy charakter, dzięki czemu zasłynął jako wiodący amerykański projektant-rzemieślnik. Jego kariera trwała do chwili wycofania się z zawodu w 1847 roku, a zatem zbiegła się z okresem zmian stylistycznych, do których przystosowywał się szybko, a czasem nawet sam je inicjował. Wśród jego wczesnych projektów, bliskich wzorom Sheratona, były stoły na trój nożnej podstawie, często z odkładanym blatem pozwalającym na złożenie mebla i ustawienie go przy ścianie lub rozłożenie i ustawienie na środku pomieszczenia. Dekoracja mebli była różna, od prostych kaneli poczynając, po skomplikowane rzeźbione ornamenty w formie kaneli skręconych spiralnie, rzeźby orłów, GIRLANDY, cokoły i STERCZYNY w kształcie szyszek ananasa. Powszechne stały się apliki z mosiądzu; nogi większych mebli często miały zakończenia w postaci rolek. Najczęściej wykorzystywanym drewnem w meblarstwie był mahoń, często jako okleina o bogatym usłojeniu, czasem zdobiony intarsjami w kontrastującym kolorze.
Duncan Phyfe wytwarzał również naśladownictwa mebli w stylu francuskiego Dyrektoriatu i angielskiego stylu regencji, a po roku 1815 francuskiego stylu empire, które Ameryka poznawała stopniowo. Jednym z późniejszych stylów (po roku 1830), które naśladował, był tak zwany PILLAR AND SCROLL (kolumna i woluta), którego charakterystycznym elementem były rzeźbione wersje klasycznych kolumn i woluty w kształcie liter C lub S. W XIX wieku pojawiła się moda na meble w stylach historycznych, która sprawiła, że zanikły elementy stylu georgiańskiego. Ambitny i łatwo przystosowujący się do zmian Phyfe zaczął wytwarzać wzory mebli pasujących do wnętrz budowli naśladujących dawne style. Te zagadnienia omówimy w następnym rozdziale.
Powstanie nowych miast wpłynęło na rozwój produkcji mebli o coraz wyższej jakości wzornictwa i wykonania. John i Thomas Seymour z Bostonu stali się ekspertami techniki intarsji, John Gogswell i Stephen Badlam wytwarzali meble wyposażone w znakomitej jakości przesuwane żaluzje. Thomas Affleck, Benjamin Randolph, John Aitken i Joseph Barry także mieli sklep w Baltimore, dla którego John i Hugh Findlay wykonywali markieterie.
Krzesła o bardzo indywidualnych formach wytwarzał Lambert Hitchcock (1795-1852), który założył fabrykę w Barhamstead (obecnie Riverton) w stanie Connecticut. Jego „fancy chairs" były wzorowane na meblach w stylu federalnym lub Regencji. Miały one toczone przednie nogi, siedzenie wyplatane z trzciny i oparcie w formie prostej drabinki. Ich cechą charakterystyczną było wykończenie - czarną farbą, z jaskrawą, kolorową, malowaną (zwykle przy użyciu szablonu) dekoracją. Krzesła te cieszyły się ogromną popularnością wśród farmerów, ponieważ wnosiły odrobinę fantazji do prostych wiejskich wnętrz. Krzesła Hitchcocka cieszą się nadal popularnością w kręgach kolekcjonerów; obecnie produkowane są także ich nowoczesne naśladownictwa.
Gardner-Pingree House, Salem, Massachusetts, 1804-05
Widok z jadalni na salon o ścianach wyłożonych tapetami i dekoracjami wykazującymi wpływ stylu Adamów. Meble naśladują formy Hepplewhite"a (krzesła z oparciem w kształcie tarczy), drewniane elementy wystroju (dzieło Samuela Mclntire) mają podobne formy. Przy ścianie w salonie stoi prostokątne pianino, nad którym wisi okrągłe lustro zwieńczone orłem, ulubionym elementem dekoracyjnym w okresie federalnym. Draperie nad każdym oknem nadają wnętrzu bogaty wygląd.
Żródło: John Pile "Historia Wnętrz", wyd. Arkady 2000
