W amerykańskich szkołach wzornictwa wciąż uczono historycznych imitacji według programów stworzonych na wzór systemu Beaux-Arts, często wymagając od studentów opracowania projektów w konkretnych stylach historycznych. W wielu szkołach projektowanie wnętrz było dyscypliną, której nauczano w ramach przedmiotu zwanego organizacja domu, wychodząc z założenia, że studentom może się przydać tego typu wiedza przy urządzaniu własnych domów. Syrie Maugham pracowała jako profesjonalna dekoratorka wnętrz mieszkalnych w Stanach Zjednoczonych i Anglii. Amerykańcy projektanci korzystający z eklektycznej stylistyki, tacy jak Ruby Ross Wood, Rosę Cumming, Nancy McClelland oraz firma McMillen, Inc. Smyth Urąuhart & Marckwald, wykonywali projekty wnętrz statków, m. in. liniowca „America". Frances Elkins pracowała w Kalifornii, Dorothy Draper, najbardziej znana amerykańska dekoratorka, projektowała wnętrza mieszkalne, hotelowe i restauracyjne, wnętrza biurowe, stosując własny styl ornamentalny . Mrs. Henry („Sister") Parish II (1910-94) stała się znana z maniery naśladującej styl angielskiej prowincji.
Byli jednak i tacy dekoratorzy, którzy zrezygnowali z historycznej imitacji. Udało im się stworzyć stylistyki bardziej przystające do nowoczesnego świata, unikając zarazem funkcjonalnego uniformizmu stylu międzynarodowego. T.H. Robsjohn-Gibbings (1909-73), który urodził się i zdobył wykształcenie w Anglii, ale pracował w Ameryce, projektował meble w stylu oszczędnego klasycyzmu, pasujące do jego prostych, eleganckich wnętrz. Interesowały go zwłaszcza meble starożytnej Grecji i stworzył nowoczesny model krzesła „Klismos", które przez pewien czas produkowane było masowo przez Widdicomb Furniture Company w Grand Ra-pids, Michigan.
Edward Wormley (1907-95) stał się znany dzięki gustownym, prostym meblom, produkowanym przez Dunbar Furniture Company w Berne (Indiana). Meble dla Dunbar artysta eksponował w powściągliwych aranżacjach. Wśród innych wszechstronnie uzdolnionych dekoratorów, pracujących w różnych stylach, należy wymienić Williama Pahlmanna (1906-87), którego wnętrza z wypracowaną kwiatową dekoracją dla domu towarowego Lord and Taylor w Nowym Jorku stały się powszechnie znane, oraz Billy"ego Baldwina (1903-84), projektanta modnych wnętrz, szczególnie cenionych przez bogatych klientów.
Rozwój nowoczesnego projektowania wnętrz w Ameryce w latach 30. i 40. hamował brak odpowiednich, nowoczesnych mebli. Dość prozaiczne w formie meble biurowe o stalowej konstrukcji produkowały takie firmy, jak Globe-Wernecke i General Fireproofing (obecnie G.F.), nie było natomiast prawie wcale nowoczesnych mebli do wnętrz mieszkalnych i użyteczności publicznej. Wyjątek stanowiły meble projektowane przez Gilberta Rohde i produkowane przez Hermana Millera, o stylistyce pokrewnej art deco, co zupełnie nie pasowało do prostoty poszukiwanej przez projektantów hołdującym zasadom stylu międzynarodowego. Fińska firma Artek znalazła rynki zbytu dla produktów autorstwa Alvara Aalto i Thoneta, produkowała też masowo inne sprzęty przydatne w nowoczesnych wnętrzach. Mimo to projektanci bardzo często sami musieli obmyślać meble do konkretnych wnętrz lub zadowolić się tym, co znaleźli w ofercie handlowej.

Philip Johnson, Szklany Dom, New Canaan, Connecticut, 1949
Podczas bliskiej współpracy z Mięsem van der Rohe Johnson, projektując swój własny dom, inspirował się jego Farnsworth House (patrz s.277). Budynek ma kształt prostokąta z czterema ścianami od podłogi do sufitu wykonanymi ze szkła. Kolorystykę buduje posadzka z czerwonych płytek i widoki na otaczającą zieleń. Meble, zaprojektowane przez Mięsa ran der Rohe, wykonane są z brązowej skóry i chromowanych stelaży.

Żródło: John Pile "Historia Wnętrz", wyd. Arkady 2000